Beş yaşındaki Mameta, dedesiyle birlikte yaşamaktadır. Kendisi ürkek bir çocuktur ve gece yarısı tuvalete gitmesi gerektiğinde her zaman dedesini uyandırıp yanına alır. Bahçedeki dev kestane ağacının gölgesi onu korkutmaktadır. Dedesinin anlattığına göre, yılda sadece bir kez, 20 Kasım'da, cesur bir çocuk ağaçta bir ışık görür, ancak Mameta hala çok korkmuştur ve uykuya dalar. Ama o gece, dedesi

Beş yaşındaki Mameta, dedesiyle birlikte yaşamaktadır. Kendisi ürkek bir çocuktur ve gece yarısı tuvalete gitmesi gerektiğinde her zaman dedesini uyandırıp yanına alır. Bahçedeki dev kestane ağacının gölgesi onu korkutmaktadır. Dedesinin anlattığına göre, yılda sadece bir kez, 20 Kasım'da, cesur bir çocuk ağaçta bir ışık görür, ancak Mameta hala çok korkmuştur ve uykuya dalar. Ama o gece, dedesi şiddetli mide ağrısı çeker ve Mameta, korkularını unutarak doktoru çağırmak için çıplak ayakla dağdan aşağı koşar. Geri dönerken doktor onu sırtında taşır ve doktorun sırtındaki yerinden Mameta ağaçta bir ışık görür. Buna rağmen, ertesi gece ve ondan sonraki gece de tuvalete gitmek için dedesinden yanına gelmesini istemeye devam eder. Hikayenin dersi, dedesinin Mameta'ya söylediği şu sözlerle özetlenir: "Asla zayıf veya ürkek olduğunu düşünmemelisin. Kalbinde şefkat olduğu sürece, yapılması gerekeni yapabileceğini göreceksin."