Yuuki Aru Hotaru to Tobe Nai Hotaru

Yaz gecesi. Dere kenarındaki "Ateşböceği Hanı"ndan, yetişkin ateşböcekleri dans ederken, gece gökyüzüne birer birer uçtular. Ama sadece biri hâlâ orada kaldı. Doğal olarak kanatları deforme olduğu için uçamıyordu. Diğer ateşböcekleri akıllarını bir araya getirip, onu söğüt ağacının dallarına tırmandırmayı başardılar. Yüksek bir ağacın tepesinden manzara büyüleyiciydi. Ama bir tehlike bekliyordu.

Yaz gecesi. Dere kenarındaki "Ateşböceği Hanı"ndan, yetişkin ateşböcekleri dans ederken, gece gökyüzüne birer birer uçtular. Ama sadece biri hâlâ orada kaldı. Doğal olarak kanatları deforme olduğu için uçamıyordu. Diğer ateşböcekleri akıllarını bir araya getirip, onu söğüt ağacının dallarına tırmandırmayı başardılar. Yüksek bir ağacın tepesinden manzara büyüleyiciydi. Ama bir tehlike bekliyordu. İyi bir abla ve abi, ateşböceklerini toplamak için geldiler ve sakat ateşböceğini yakalamaya çalıştılar. "Tehlikeli!" Kendini kurtaramayan, hareket edemeyen ateşböceğini kurtarmak için, cesur bir ateşböceği bir çocuğun eline kendini feda ederek atladı. Ama onlar iyi kalpli çocuklardı. Topallayan ayağı yüzünden yürüyemeyen ablaları için ateşböceği toplamaya gelmişlerdi. Işığın söndürüldüğü odada, ateşböcekleri parlak bir şekilde parladı. O gün ateşböcekleri ve çocukların kalpleri bir oldu ve birbirleriyle konuştu. "Ateşböcekleri, gelin ve beni tekrar ziyaret edin," dedi küçük engelli abla. Çocukların penceresinden, aurora gibi parlayarak aydınlanan ateşböceği ordusunu gördüler.